Όλα είναι μια απόφαση. Απόφαση και υλοποίηση. Οι φίλοι μου όταν ταξιδεύουν κλείνουν τη βαλίτσα τους στις 7 το πρωί και προλαβαίνουν οριακά το τραίνο ή το ΚΤΕΛ . Γι’αυτό είναι και φίλοι μου
Η πυξίδα μου είναι πάντα προσανατολισμένη στο Βορρά. Με διαλείμματα Κυκλάδων.
Συναυλία. Εισιτήριο. Έρχομαι. Αστραπή. 42 ώρες. Ταξίδι. Επιστροφή. Φίλοι. Καφές. Μπουγάτσα. Εξερεύνηση. Πόδια. Φίλοι. Μοίρασμα. Διακοπές. Αναμνήσεις. Φίλοι. Ποίηση. Λέξεις. Κοινή γλώσσα. Συγγένεια σκέψης. Πλούτος.
9:15 ξεκινώ. Με συντροφεύει ο Βακαλόπουλος. Η γραμμή του ορίζοντος. Υπάρχει στη βιβλιοθήκη μου καιρό να τώρα ήταν η ώρα του. Όλα εν σοφία συμβαίνουν. Ασθματικές λέξεις. Γυναίκες που φεύγουν.
Φτάνω στη Μητρόπολη του Βορρά μεσημέρι. Η Μοναστηρίου. Συνεργεία. Επιγραφές του 80. Φοιτητές. Μαύρα ρούχα. Σκουλαρίκια. Τατουάζ. Κυρίες με υπερβολικά φουσκωμένη κώμη. Καλοντυμένες νεαρές εργαζόμενες. Ένας Αφρικανός χριστιανός ιερέας μιλάει στο τηλέφωνο. Τουρίστες. ΔΕΘ. Ρέμος.
Η πλατεία Αριστοτέλους. Δεν είχε την γλυκιά υγρασία που ντύνεται τους Δεκέμβρηδες. Σεπτέμβρης τώρα. Το τσιμέντο βράζει. Διαπερνά τις πατούσες και βράζει και τη σάρκα μας. Η Αψίδα. Το ΑΠΘ. Η Αγία Σοφία. Ο Άγιος Δημήτριος. Η Παναγιά η”δεξιά”. Το αεροδρόμιο.
Οι φίλοι. Η φίλη. Συναντιόμαστε 5 μήνες μετά και είναι σαν να μην πέρασε μέρα. Φιλία, ατόφιο χρυσάφι. Γυριζει από Σέρρες με παίρνει από το κέντρο με το αμάξι. Η χαρά της συνάντησης. Ανατολικά, κοιτάζω ψηλά και τα αεροπλάνα απογειώνονται ένα ένα για όποιον προορισμό μπορείς να φανταστείς.
Θέρμη. Θερμαϊκός. Θερμόαιμη πόλη. Θερμαίνεται η ψυχή μου μόλις πατάω εδώ. Ανθρωπιά. Λαϊκοί τύποι. Μπουγατσοπωλείο. ΠΑΟΚ. Τούμπα . Κομμωτήριο της Κυρίας Ράνιας. Εσείς είστε από Χαλκίδα ; Και ο νεαρός που μόλις έφυγε. Κοινός τόπος. Κάποιοι δεν άντεξαν το Νότο κι ανηφόρισαν.
Ένα κρασί, κάποιος άσημος δημόσιοσχετίστας που πλούτισε από κάποια συνταγή με φυστίκι γιατί ήταν φίλος κάποιας δι-άσημης . Κοιμόμαστε νωρίς. Μεγαλώσαμε άραγε; Αρνούμαι πεισματικά.
7:30 το πρωί αυτή η γειτονιά στα ανατολικά, ξυπνάει χαλαρά, πάει τα παιδιά της στο σχολείο, πίνει τον καφέ σε μικρές δόσεις, ρίχνει μια ματιά στην αρχική και οι υποχρεώσεις ξεκινούν μετά τις 10. Αν δεν είναι αυτό πολυτέλεια τότε τι είναι; Πίνω καφέ με τον Βακαλόπουλο μέχρι να ξυπνήσει η κολλητή και να αδράξουμε τη μέρα.
Μπραντς σε ένα γκοθ παραμυθένιο μαγαζί με βιομηχανική urban αισθητική. Πολλά φυτά, μαμάδες μπαμπάδες και παιδιά μετά τον αγιασμό. Το γκρι έχει γίνει το αγαπημένο χρώμα του αστικού τοπίου και εντός των πιο in καφέ. Όλοι περιχαρείς για την πρώτη μέρα στο σχολείο. Τσιριδες, ξένοι , ξανθά μωρά, καροτσια, γυμνασιοκόριτσα με τα πρώτα σκιρτήματα βασάνου. Εβραίοι. Επενδύσεις. Σμούθι με μάτσα, ομελέτα με ζωμό αβοκάντο. Η τάση της επιμελημένης απλότητας που πρεσβεύει ανωτερότητα.
Τρέχουμε για κέντρο. Κατεβαίνω στην αψίδα. Φωτογραφίζω την πόλη. Παρατηρώ. Δεξιά μου η Παναγία η Δεξιά. Φωτογραφίζω την εκκλησία. Προχωράω. Επιστρέφω. Ας μπω. Ανάβω ένα κερί . Στέκομαι. Μια κυρία προσκυνάει με κατάνυξη την Παναγία και ρωτάει την καθαρίστρια αν βρήκαν μια σακκούλα με κάποιες εξετάσεις.
Συνεχίζω. Αριστοτέλους. Καφές πάλι. Οι διακοπές του φίλου. Τα Κύθηρα. Η τρέλα του. Οι παραλίες που πήγε, οι συναυλίες, οι περιπέτειες του. Η χαρά της ζωής. Του λέω τα δικά μου. “Το αναλύεις πολύ”μου λέει. Δεν έχει άδικο.
Συνεχίζω. Μοιάζει απίστευτο πως σε αυτή την πόλη έχω συναντήσει τους πιο ενδιαφέροντες ανθρώπους. Η Θεσσαλονίκη μου ασκεί μια επιρροή που δεν μπορώ να εξηγήσω. Είναι οι άνθρωποι. Αγκαλιά. Οικειότητα. Οι γκρεμισμένοι αναγνωρίζουν ο ένας τον άλλο με την πρώτη ματιά. Οικειότητα. Γαλήνη. Πνευματική συγγένεια. Μιλάμε ίδια γλώσσα χωρίς καν να αρθρώσουμε λέξεις. Η μουσική. Η ρίζα των λέξεων. Τρεις ώρες συζήτηση -κατάδυση σε υφάλους και κορράλια της ύπαρξης. Φεύγω γεμάτη.
Η συναυλία το βράδυ. Νιώθω νιότη, νιώθω ελευθερία, νιώθω ανανέωση. Η κούραση δεν υφίσταται. 15 χιλιάδες βήματα. Αριθμοί. Πόλη. Νέα Ελβετία. Μετρό Θεσσαλονίκης. Ταξί. Πάμε Ανατολικά. Θέλω να ετοιμαστώ. Γιατί κλειδώσατε την πόρτα του ταξί; Έτσι κλειδώνει. Μπορώ να ανοίξω το παράθυρο; Δολοφονικό βλέμμα. Αυτός ο ταρίφας δεν ακούει Διονυσίου ούτε Μητροπάνο. Δεν έχει διδακτορικό στις πολιτικές επιστήμες και δεν κάνει προβλέψεις για τις επερχόμενες εκλογές. Δεν αναφέρει καν τη ΔΕΘ. Τα πράσινα μάτια του, μια άγουρη γκριμάτσα και κατακόκκινα μάγουλα , σωματώδης. Αγενής. Αμίλητος. Κακή εμπειρία οπωσδήποτε.
Ανατροπή σχεδίων. Πάμε απευθείας. Το πάρκινγκ στο κέντρο άθλος. Έχουμε αργήσει. Αποκλείεται να ξεκίνησε στην ώρα του. Ημισκούμπρια, παιδιά των 90’s και βάλε που ζουν τη δυστοπία που αυτοί οι αριστοφανικοί τύποι προφήτευσαν.
Χορεύουμε. Αέρας. Μπάσα. Νερό. Ζεστή. Μπύρα. “Όμως δεν ήρθες εσύ, το χαμόγελό σου/ λείπει η ζωή μου η μισή κι ο,τι είναι δικό σου”. Ένα ταξίδι και μια συναυλία σου προσφέρει την ανανέωση κυττάρων που κάποιοι ψάχνουν σε ιατρεία κομπογιαννιτών ή πλαστικών χειρουργών. Δέκα χρόνια μείον.
Ο χρόνος περιορισμένος. Μια κλεψύδρα που τρέχει ιλιγγιωδώς. Αδύνατον να την προλάβει κανείς. Πάντα σε σχέση με το χρόνο υστερούμε, χάνουμε. Η ήττα είναι στο πετσί μας. Αποδοχή.
Μπουγάτσα στου Γρηγόρη στην Τούμπα. Ο Σωκράτης κόβει τα κομμάτια με μαεστρία.Όλοι μια παρέα εδώ. Θα ήθελα να αράζω και να ακούω αυτούς τους τύπους κάθε μέρα. Με ρωτούν από που είμαι. Με συμπεριλαμβάνουν χωρίς να είναι υποχρεωμένοι. Κάπου μεταξύ ΠΑΟΚ υπάρχει μια Χαλκίδα. Αγαπώ την ανοιχτωσιά της καρδιάς τους. Την ύπαρξη της γειτονιάς. Θυμάμαι σε παλιότερα ταξίδια περπατώντας σε μια γειτονιά κοντά στο Γαλλικό Ινστιτούτο τους γαλατάδες τα ξημερώματα και το ρυζόγαλο που συσκεύαζαν και που οι ξενύχτηδες παρέα με τα μαστόρια είχαν το προνόμιο να το απολαμβάνουν πρώτοι.
Επιστροφή. Ύπνος. Ξεκούραση. Το πρωί ταξίδι. 42 ώρες δεν ήταν τίποτα. Αστραπή. Φεύγω αυτή τη φορά παρέα με τον Γιώργη Σαράτση και τις λέξεις του, που το έδαφος ή αλλιώς το χώμα του είναι πρόσφορο και είμαι βέβαιη πως όσο συνεχίζει να γράφει θ’ανθίζει.
Εις το επανιδείν Σαλονίκη μου. Εκλεκτό Ρόδο του Βορρά.
