Γράφει ο π. πρωτοπρεσβύτερος
Δημήτριος Αργύρης
Η παθητική ζήλια είναι ένα πιο υποτονικό και έμμεσο είδος ζήλιας, όπου κάποιος μπορεί να νιώθει μειονεκτικά ή απογοητευμένος για τα επιτεύγματα, τις σχέσεις ή τα αγαθά των άλλων, χωρίς όμως να το εκφράζει ή να το δείχνει ενεργά. Μπορεί να εκδηλώνεται μέσα από εσωτερική πικρία, αίσθημα κατωτερότητας ή και υποσυνείδητα αρνητικά συναισθήματα απέναντι σε εκείνους που ζηλεύουμε.
Αυτό το είδος ζήλιας μπορεί να είναι ιδιαίτερα επικίνδυνο για την ψυχή, διότι τρέφεται σιωπηρά και συσσωρεύεται με τον καιρό. Επειδή δεν εκφράζεται ανοιχτά, μπορεί να καταστείλει θετικά συναισθήματα όπως η αγάπη, η συμπόνοια και η αληθινή χαρά για τις επιτυχίες των άλλων.
Από πνευματική άποψη, η παθητική ζήλια μπορεί να αντιμετωπιστεί μέσω της προσευχής και της ενδοσκόπησης. Είναι σημαντικό να αναγνωρίσουμε αυτό το συναίσθημα όταν το νιώθουμε και να προσπαθήσουμε να καλλιεργήσουμε ευγνωμοσύνη για τις δικές μας ευλογίες, καθώς και να προσευχόμαστε για την ευημερία των άλλων. Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος λέει πως η αληθινή αγάπη χαίρεται με τη χαρά των άλλων και θλίβεται με τη θλίψη τους, κάτι που μπορεί να αποτελέσει οδηγό για την υπέρβαση αυτών των συναισθημάτων.
