Το όραμα ενός ανθρώπου ή μιας ομάδας κρύβει μεγαλείο ψυχής
Η ιδέα, η επεξεργασία της, οι ρίζες καταγωγής του δημιουργού, η πίστη στην Τέχνη του, η πίστη στην Τέχνη γενικότερα, συνθέτουν ένα μεγάλο θαύμα.
Από αυτά τα θαύματα που, προσωπικά, ασπάζομαι χωρίς δεύτερη σκέψη.
Ο γνωστός σκηνοθέτης Σταύρος Ιωάννου, είναι ο εμπνευστής και ο καλλιτεχνικός διευθυντής του DocFest και σε συνέντευξη που είχε παραχωρήσει στη διάρκεια του 6ου DocFest, 13 χρόνια πριν, στο Mic.gr, στον Κώστα Καρδερίνη, είχε απαντήσει για το τολμηρό του εγχείρημα που είχε έδρα τη Χαλκίδα:
“Η Χαλκίδα επιλέχθηκε γιατί είναι η πατρίδα μου και είχα τη δυνατότητα μέσω των τοπικών φορέων να χρηματοδοτηθεί η διοργάνωση.”
Το DocFest ξεκίνησε με αργά αλλά όχι δειλά βήματα.
Ανδρώθηκε μέσα από το κοινό που έβλεπε για πρώτη φορά ένα Φεστιβάλ αμιγώς Ελληνικού Ντοκιμαντέρ να ρίχνει τα φώτα του στην πόλη της Χαλκίδας, (όπου δέκα χρόνια μετά, ήρθε και ρίζωσε ένα άλλο καλλιτεχνικό Φεστιβάλ, το bio Mechanical festival που εμπνεύστηκε και υλοποίησε για 9 συνεχή και ακάματα χρόνια μέχρι σήμερα, το Θέατρο Χαλκίδας.)
Όπως κάθε πρωτογενές και φιλόδοξο εγχείρημα, το DocFest στάθηκε στα πόδια του, χάρη στο δυναμικό, καλλιτεχνικό πνεύμα όσων συμμετείχαν, κάθε χρόνο και περισσότεροι, στη θερμή ανταπόκριση εθελοντών της πόλης και στο όραμα που το ήθελε να είναι,όχι απλώς ένα καλλιτεχνικό γεγονός σαν πυροτέχνημα, αλλά έναν καλλιτεχνικό θεσμό για την πόλη.
Για τους απλούς θεατές που γοητεύονται από την καταγραφή της πραγματικότητας, για τους λάτρεις του ντοκιμαντέρ γενικότερα και για τους ανήσυχους κοινωνικά ανθρώπους – ανεξαρτήτως ηλικίας – που επενδύουν συνεχώς στη σωστή ενημέρωση και την καλλιτεχνική, ρεαλιστική της απόδοση.
Έτσι, φτάσαμε σήμερα στο 19ο DocFest, το ένα έφερε το άλλο, η διοργάνωση από μικρή έγινε μεγαλύτερη, άπλωσε κλαδιά και “άνθισε”με αφιερώματα στο ξένο ντοκιμαντέρ, στο περιβάλλον, εκθέσεις αφίσας και φωτογραφίας, ζωγραφικής, κινηματογραφικά εργαστήρια, συζητήσεις σε masterclass, παρουσιάσεις βιβλίων, με κορυφαίο γεγονός τις βραβεύσεις των δημιουργών που ξεχώρισαν για την αισθητική των ταινιών τους.
Το κτίριο της Περιφερειακής Ενότητας Εύβοιας, μετατράπηκε σε χώρο δεκάδων προβολών, και άλλων εκδηλώσεων.
Γνωστά ξενοδοχεία της πόλης φιλοξένησαν παράλληλες δράσεις του Φεστιβάλ.
Η διοργάνωση ξέφυγε από την αρχική της μορφή, εξελίχθηκε, απλώθηκε σαν βεντάλια και αγκάλιασε νέους παραγωγούς, περιβαλλοντικά και κοινωνικά ευαίσθητους σε έναν πλανήτη που πάσχει, ασθενεί και εκφυλίζεται.
Τα ρεύματα του Ευρίπου αποδεικνύονται πρόσφορα για οτιδήποτε κινείται, αμφισβητείται, συνδιαλέγεται και επανασυντίθεται.
Το φετινό, 19ο DocFest έκλεισε τις πύλες του με 14 βραβεύσεις και 8 τιμητικές διακρίσεις, άφησε μια νέα, καλλιτεχνική αίσθηση στη Χαλκίδα.
Κέντρισε το ενδιαφέρον καινούργιων ανθρώπων, διατηρώντας ταυτόχρονα ένθερμο το ενδιαφέρον πιστών υποστηρικτών, από τα προηγούμενα 18 χρόνια.
Έπεισε, με το πλούσιο πρόγραμμά του, ότι ήρθε για να μείνει!
Πιστό στον χαρακτήρα του, στους στόχους του, στο όραμα “να είναι το ντοκιμαντέρ στο προσκήνιο, να είναι ό, τι καλύτερο και περισσότερο μπορούμε να κάνουμε για να το αναδείξουμε”, όπως έχει τονίσει ο Σταύρος Ιωάννου σε συνέντευξή του.
Ενδεικτικό δείγμα, ότι σε μια επαρχιακή πόλη – μια ανάσα από την Αθήνα – είναι δυνατόν να απλώσουν ρίζες εγχώρια “Άνθεα”,(δανείζομαι τον τίτλο του βιβλίου “Ανθεα” από τις ντόπιες ποιήτριες Κατερίνα Λιάτζουρα – Μαργαρίτα Παπαγεωργίου), να αψηφήσουν την ζοφερή καθημερινότητα και επικαιρότητα και να αφήσουν τα “ρεύματα” ελεύθερα σε νέες ιδέες, δημιουργούς και Φεστιβάλ που θα συμβάλλουν σ΄αυτό που συνηθίζουμε να λέμε “κοινωνική αφύπνιση”.
