“Πάω όπου με πάει η φαντασία μου” διαβάζω στο προφίλ της και είναι σαν να διαβάζω τον τίτλο της ζωής της
Λίγες μέρες πριν από την έκδοση του νέου της βιβλίου με τις εκδόσεις “Συμπαντικές Διαδρομές”, “Ντεν – Το ελάφι που ήθελε να γίνει τάρανδος” η Κική Κωνσταντίνου, συγγραφέας από την Εύβοια, συναντά την “Ανήσυχη Πένα” και ξετυλίγει ένα “κουβάρι” πολύχρωμο, γεμάτο αναμνήσεις από τον τόπο γέννησής της, στοχασμούς, όνειρα και εξομολογήσεις μιας ευαίσθητης γυναίκας που γράφει για να ανακαλύπτει μέσα από τα γραπτά της μύχια συναισθήματα και ανησυχίες σε μια εποχή που μόνο ήσυχη δεν είναι.
Χαμηλού προφίλ με την πρώτη ματιά, εν τούτοις πολυγραφότατη, προσδοκά την ευτυχία, αυτή για την οποία ο Βάργκας έχει γράψει χαρακτηριστικά: “To γράψιμο σηματοδοτεί την αναζήτηση της ευτυχίας”.
– Ο χρόνος μετρά αντίστροφα για το 2025, κ εμείς βρισκόμαστε στο μεταίχμιο παλιάς – νέας χρονιάς. Καλώς ήρθες σ΄αυτό το γιορταστικό αφιέρωμα συνεντεύξεων με ανθρώπους που έχω γνωρίσει, και που μου έχουν χαρίσει αυτό το υπέροχο «κλικ» του ενδιαφέροντός μου, όπως συμβαίνει να χαρίζεται σε πολλούς από μας. Καλώς ήρθες Κική μου! Θύμησέ μας έναν στίχο σου για τον αδάμαστο χρόνο που μας ωριμάζει, μας δοκιμάζει και μας αλλάζει στο πέρασμά του…
Καλημέρα, Κατερίνα μου. Σε ευχαριστώ για την τιμή και τη χαρά να βρίσκομαι στο blog σου. Διαβάζω καιρό την «Ανήσυχη Πένα» και χαίρομαι που, μέσα από αυτή τη συνέντευξη, γίνομαι κι εγώ μέρος της, κοντά σε σένα και κοντά στο αναγνωστικό σου κοινό. Σε ευχαριστώ από καρδιάς για τα όμορφα λόγια σου, τα οποία και ανταποδίδω.
Ο στίχος που θα διάλεγα για τον αδάμαστο χρόνο, αυτόν που μας ωριμάζει, μας δοκιμάζει και μας αλλάζει στο πέρασμά του, είναι ο εξής: «Μεγαλώνω γιατί ο χρόνος δε ρωτά, μα ορκίζομαι πως ό,τι κι αν μου πάρει, κάτι καλύτερο θα χτίσω».
Είναι ένας στίχος που γεννήθηκε από εκείνες τις στιγμές που νιώθεις πως ο χρόνος σε τραβάει με το ζόρι μπροστά, χωρίς να σε ρωτήσει αν είσαι έτοιμος. Κι όμως, μέσα σε αυτή την πίεση, μέσα στις απώλειες και στις αλλαγές, υπάρχει πάντα μια υπόσχεση -η δική μου υπόσχεση προς τον εαυτό μου- πως ό,τι κι αν χαθεί, θα μπορέσω να το μετατρέψω σε κάτι νέο, πιο δυνατό και πιο αληθινό.
«Μέσα σε γέλια που δεν είναι δικά μου, και πρόσωπα που δεν αναγνωρίζω, ξεχνώ ποια είμαι» διαβάζω από σένα. Ποια είσαι, που πας, τι επιθυμείς αλλά και τι αποστρέφεσαι;
Μέσα σε εκείνα τα γέλια που δεν είναι δικά μου και σε πρόσωπα που δεν αναγνωρίζω, πράγματι ξεχνώ ποια είμαι. Όμως, πίσω από κάθε τέτοια στιγμή υπάρχει πάντα ο πυρήνας μου και είναι αυτός που με επαναφέρει.
Ποια είμαι; Είμαι ένας άνθρωπος που αναζητά την αλήθεια, ακόμα κι όταν πονάει. Που προσπαθεί να καταλάβει τον εαυτό του μέσα από τις αλλαγές, τις ήττες, τις μικρές νίκες και τις σιωπές. Είμαι ακόμα σε διαμόρφωση, αλλά έχω αρχίσει να αγαπώ αυτή τη διαδρομή. Πού πάω; Πάω εκεί όπου θα μπορώ να είμαι ειλικρινής με τον εαυτό μου. Εκεί όπου οι πράξεις μου θα μιλούν πιο δυνατά από τα λόγια μου. Πάω προς μια εκδοχή μου πιο δυνατή, πιο καθαρή, πιο συνειδητή. Τι επιθυμώ; Επιθυμώ ηρεμία μέσα μου και αλήθεια γύρω μου. Να φτάσω στο σημείο όπου θα μπορώ να κοιτάζω πίσω χωρίς να πληγώνομαι και να κοιτάζω μπροστά χωρίς να φοβάμαι. Επιθυμώ να χτίζω και όχι να γκρεμίζω. Να χτίζω σχέσεις, όνειρα, στιγμές που αξίζουν.Τι αποστρέφομαι; Αποστρέφομαι την ψεύτικη εικόνα, τα μάτια που κοιτούν αλλά δεν βλέπουν, τα λόγια που λέγονται χωρίς να εννοούνται. Αποστρέφομαι το θόρυβο που πνίγει τη σκέψη, την αδιαφορία και την έλλειψη ουσίας. Και ίσως αυτό να είναι τελικά το ταξίδι μου, να μη χάνομαι μέσα σε γέλια που δεν είναι δικά μου, αλλά να βρίσκω τον δρόμο μου μέσα από εκείνα που είναι.
Γέννημα – θρέμμα της Στροφιλιάς, ενός καταπράσινου χωριού της Εύβοιας, και «στρατευμένη» στην ποίηση και επίσημα από το 2015. Έχουν βιωματικό χαρακτήρα τα γραπτά σου;
Ναι, γράφω και βιωματικά, αλλά το κυρίαρχο στοιχείο στη γραφή μου είναι η φαντασία. Έχω τόση, που πολλές φορές με καταπίνει, με παρασέρνει σε κόσμους που δεν υπάρχουν εκτός ίσως από το μυαλό μου.
Η Στροφυλιά και η Κουρκουλούς, τα χωριά που μεγάλωσα, με σημάδεψαν με τις μυρωδιές, τα χρώματα, τους ανθρώπους και τη φύση τους. ‘Ολα αυτά αναμειγνύονται με τη φαντασία μου και γίνονται πηγή εικόνων, συναισθημάτων και κόσμων που μόνο η ποίηση μπορεί να φέρει στο χαρτί. Έτσι, η γραφή μου είναι ένας συνδυασμός του βιωματικού με το απίθανο, ένας τρόπος να δώσω φωνή σε ό,τι μόνο η φαντασία μπορεί να αγγίξει.
-Συχνά – πυκνά διαβάζω στίχους αλλά και πεζά σου, με τελευταίο το «Κυβέλη. Το δέρμα που μιλά» σε κεφάλαια. Διακρίνω – θα μου επιτρέψεις – μέσα τους πολύ έντονα συναισθήματα που αδυνατούν να πειθαρχήσουν σε μια αυστηρή φόρμα. «Τα λάφυρα της ψυχής μου», Οι φεγγίτες της ζωής μου» οδηγούν, σε κάποιον που δεν σε γνωρίζει, να διακρίνει μια τολμηρή πένα, που φιλοδοξεί να συμβαδίσει με την εποχή της…
Το «Κυβέλη, το δέρμα που μιλά» γεννήθηκε από ανάγκη, από στιγμές που με πλήγωσαν αλλά και από τη δύναμη που πάντα κρατούσα μέσα μου. Μέσα από τη γραφή βρήκα τρόπο να αδειάσω το βάρος της ψυχής μου και να δώσω φωνή σε όσους νιώθουν παρόμοια.
Η αρχική μου ιδέα ήταν να κυκλοφορήσει δωρεάν σε συνεργασία με μια εταιρεία φυσικών καλλυντικών, αλλά τελικά δεν έγινε δυνατό. Παρ’ όλα αυτά, το ημερολόγιο παραμένει για μένα ένας χώρος έκφρασης και σύνδεσης με τους αναγνώστες, με κενές σελίδες στο τέλος για να γράφουν ό,τι θέλουν. Κάθε λέξη είναι ένα μικρό φως, και αν έστω ένας άνθρωπος βρει μέσα του δύναμη ή συντροφιά, τότε όλη η προσπάθεια άξιζε.
Πράγματι, η γραφή μου δεν μπορεί να πειθαρχήσει σε αυστηρές φόρμες γιατί είναι τα συναισθήματα εκείνα που με οδηγούν σε μονοπάτια πιο ελεύθερα, πιο άμεσα, που ζητούν να εκφραστούν χωρίς περιορισμούς. Οι συλλογές μου, όπως τα «Λάφυρα της ψυχής μου» και «Οι Φεγγίτες της ζωής μου», είναι ένα ταξίδι μέσα στα συναισθήματά μου, τις σκέψεις και τις εικόνες που με συγκινούν ή με προβληματίζουν.
Η γραφή, φαντασία και η έκφραση, είναι μια βαθιά εσωτερική ανασκόπηση που στο μυαλό μου και στη ψυχή μου συμβαδίζει με το άπειρο. Η προσπάθειά μου είναι να παραμείνει η πένα μου αληθινή και τολμηρή, να διατηρήσει την προσωπική της φωνή, εκείνη που γεννιέται από βιώματα, φαντασία και την ανάγκη να μοιραστώ όσα με αγγίζουν. Θέλω ό,τι γράφω να φτάνει στον αναγνώστη ζωντανό, δυναμικό και απόλυτα προσωπικό.
«Η αγάπη δηλώνει παρών» – «Η αγάπη δηλώνει απών»: Πόσο μακριά μπορεί να σε οδηγήσει το υπέρτατο αυτό συναίσθημα και γιατί αυτή η αντίφαση;
Πρόκειται για μια τριλογία, και το τελευταίο της βιβλίο «Η αγάπη δηλώνει πιστεύω», συμπληρώνει τα προηγούμενα «Η αγάπη δηλώνει παρών» και «Η αγάπη δηλώνει απών».
Η «Τριλογία Αγάπης» αναφέρεται σε τρία σημαντικά στάδια της αγάπης, που μοιάζουν με τα στάδια των ανθρώπινων ψυχών: Γέννηση, Θάνατος και Ανάσταση.
Το υπέρτατο αυτό συναίσθημα μπορεί να με οδηγήσει πολύ μακριά, σε όρια που δεν φανταζόμουν, σε ανακαλύψεις για μένα και για τους άλλους, σε πόνους αλλά και σε στιγμές βαθιάς χαράς και πληρότητας. Η αντίφαση «παρών – απών» αντικατοπτρίζει ακριβώς αυτή την πολυπλοκότητα, ότι η αγάπη είναι πάντα παρούσα, ακόμα κι όταν φαίνεται να λείπει, και μας δοκιμάζει, μας ωθεί, μας αλλάζει.
Στην τριλογία μου, το «παρών» σηματοδοτεί τη γέννησή της, το «απών» τον θάνατό της και το «πιστεύω», την αναγέννησή της. Μέσα από αυτά τα στάδια, η αγάπη γίνεται οδηγός, διδάσκαλος και έμπνευση ενώ η αντίφαση αυτή δείχνει πως ακόμα και όταν φεύγει ή πονά, παραμένει η δύναμη που κινεί τις ψυχές μας. Γι’ αυτό και επέλεξα το γράμμα ωμέγα ως συνδετικό κρίκο όλων. Δεν είναι απλώς απών (απούσα) ή παρών (παρούσα), αλλά μια ωδή στην αγάπη που ξαναζωντανεύει, εκείνη που πάντα υπάρχει, ακόμα κι όταν φαινομενικά λείπει.
Εκτός από συγγραφέας, είσαι καιblogger, όπως διαβάζω. Τι είδους συγκινήσεις σου προσφέρει το blog σου και πώς γεννήθηκε;
Ναι, εκτός από συγγραφέας, είμαι και blogger, και το blog μου, «Εκφράσου» (www.ekfrastite.blogspot.com), είναι για μένα ένας χώρος έκφρασης και ανακάλυψης. Πραγματικά, υπήρξα πρώτα blogger και μετά συγγραφέας, και δεν είμαι σίγουρη αν θα μπορούσα ποτέ να αποκαλέσω τον εαυτό μου συγγραφέα αν δεν υπήρχε το blog. Μέσα από αυτό άρχισα να γράφω, να μοιράζομαι, να μη φοβάμαι την έκθεση και να βλέπω ότι όσα γράφω αγγίζουν καρδιές ανθρώπων.
Έχω το blog πολλά χρόνια. Υπήρχαν στιγμές που δεν ήμουν πολύ ενεργή, αλλά πάντα επέστρεφα εκεί, σαν μια μεγάλη αγκαλιά που τόσο είχα ανάγκη, σαν καταφύγιο. Το blog γεννήθηκε από την ανάγκη να υπάρχει ένας τόπος όπου μπορώ να μοιραστώ τα πιο προσωπικά μου βιώματα και τις ανησυχίες μου για τον κόσμο γύρω μου, χωρίς περιορισμούς.
Μου προσφέρει συγκινήσεις διαφορετικές από τη συγγραφή βιβλίων. Πιο άμεσες, πιο καθημερινές, πιο ζωντανές. Κάθε σχόλιο ή ανάγνωση είναι μια μικρή σύνδεση με τους αναγνώστες μου, και αυτό κάνει το «Εκφράσου» ένα μέρος όπου η γραφή ζει και αναπνέει σε πραγματικό χρόνο. Ειλικρινά, δεν ξέρω αν θα είχα ανακαλύψει τη γραφή που είχα μέσα μου, αν δεν υπήρχε αυτός ο χώρος.
Μέρες γιορτινές, σε μια εποχή που η χαρά αναζητείται και την επικαλούμαστε για να διώχνουμε το γκρίζο χρώμα της καθημερινότητάς μας, ενίοτε. Τι σου θυμίζουν οι γιορτές, και πόσο η χαρά, γενικά, λειτουργεί ως έμπνευση στη συγγραφή σου;
Οι γιορτές πάντα μου ξυπνούν πολλά και διαφορετικά συναισθήματα, και επειδή δεν μπορώ να μιλήσω γι’ αυτές με λίγες μόνο λέξεις, θα σου απαντήσω όπως πραγματικά το νιώθω, γιατί είναι ένα θέμα στο οποίο θέλω να σταθώ λίγο περισσότερο. Είναι μια απάντηση λίγο μεγαλύτερη από τις άλλες, αλλά με αντιπροσωπεύει πλήρως, γιατί αγγίζει τόσο τη γραφή μου όσο και το παιδί μέσα μου που χρειάζεται τα Χριστούγεννα και τη θαλπωρή της κάθε γιορτής. Οπότε θα σου πω ακριβώς αυτό που είχα ανάγκη να γράψω…
Οι γιορτές για μένα έχουν μια γλυκόπικρη γεύση και είναι πάντα μια στιγμή αναστοχασμού. Μου θυμίζουν ζεστές στιγμές με ανθρώπους που αγαπάω, μικρές καθημερινές χαρές, αλλά και τις απουσίες που νιώθω.
Η χαρά και η ελπίδα, γενικά, λειτουργούν σαν φως στη γραφή μου, ακόμα και όταν γράφω για δύσκολα ή σοβαρά θέματα. Η ανάμνηση της χαράς, των απλών στιγμών ευτυχίας και των ανθρώπινων συναισθημάτων με οδηγεί και δίνει χρώμα και ζωντάνια στα κείμενά μου. Με λίγα λόγια, η χαρά είναι έμπνευση όχι μόνο ως συναίσθημα, αλλά και ως αντίβαρο στο γκρίζο της καθημερινότητας, και εμφανίζεται πίσω από τους πιο σκληρούς και καταθλιπτικούς στίχους, γιατί είναι η μόνη που τους κατανοεί και τους συμμερίζεται.
Η αγάπη μου για τις γιορτές έχει φανεί και στα παιδικά παραμύθια που έχω γράψει και δημοσιεύσει κατά καιρούς στο blog μου. Το πρώτο μου παραμύθι θα εκδοθεί σύντομα, ενώ πέρυσι ένα από αυτά παρουσιάστηκε στη Χαλκίδα από τη θεατρική ομάδα “Amorphus” στην “4Dance Σχολή Χορού – Χώρος Πολιτισμού” στην Κάνηθο, κι εκεί είδα δεκάδες παιδιά θεατές πραγματικά ευτυχισμένα. Ήταν μια από τις πιο δυνατές στιγμές που θα με συντροφεύει για πάντα.
Γενικά, μου αρέσει οι γιορτές να εμφανίζονται στα παραμύθια, στα αποσπάσματα και στα διηγήματά μου, αν και τις περισσότερες φορές φέρνουν μια μελαγχολία…. Κάτι απόλυτα λογικό, γιατί στη γραφή μου υπάρχει έντονο το στοιχείο της θλίψης. Παρ’ όλα αυτά, μπορώ να γράφω με θλίψη ενώ είμαι πανευτυχής, ή το αντίθετο, γιατί άλλο η ιδιότητα του συγγραφέα και άλλο ο άνθρωπος. Δεν τα έχω κάνει ακόμη ένα.
Τέλος, η χαρά και η γλυκόπικρη αίσθηση των γιορτών λειτουργούν για μένα πάντα σαν έμπνευση και σαν αντίβαρο. Μου θυμίζουν ότι η ζωή είναι ένα μίγμα φωτός και σκιάς, κι εγώ, μέσα από τη γραφή, προσπαθώ να κρατήσω και τα δύο ζωντανά.
Υ.Γ: “Ήταν μια όμορφη εμπειρία να μοιραστώ σκέψεις, συναισθήματα και κομμάτια της γραφής μου μαζί σου και μέσω σου με τους αναγνώστες σου. Σου εύχομαι καλές γιορτές, γεμάτες αγάπη, φως, ζεστασιά και έμπνευση, και ελπίζω η νέα χρονιά να φέρει μόνο όμορφες στιγμές σε εσένα και στους αναγνώστες του μπλογκ σου.”
